Έκπτωτος άγγελος

Παγιδευμένος σ’ ένα κόσμο που δεν διάλεξες,

μα ο κλήρος έτυχε απλώς σε σένα.

Φυλακισμένος σε φαντασιώσεις που δεν έζησες

κι όλα μέσα στο νέον μοιάζουνε πνιγμένα.

b a

Μεταξένια υφάσματα ανεμίζουνε

και μαλακή επιδερμίδα σιγογνέφει

καθώς δυο μάτια πράσινα βλεφαρίζουνε

μέσα από έναν θαμπό καθρέφτη.

b a

Έκπτωτος άγγελος μοιάζεις στην γη,

βαριά αρώματα μεθάνε τα πολύχρωμα φτερά σου

μα σαν ακάλυπτη ακυρωμένη επιταγή

ζητάς αγάπη σε λούτρινα ζωάκια στα όνειρά σου.

b a

Αλίμονο, άλικο ανεξίτηλο σημάδι

σφραγίζει για πάντα τα όνειρά σου.

Μόνος, ρημάδι.

Χάνεις πια τα λογικά σου. 

Μαύρος Κρίνος 25/4/2011

Τους φόβους σου ξορκίζεις

Μαύρο πανωφόρι, ξεθωριασμένο και μπαλωμένο

η μνήμη της  ζωής μου.

Πάνω του λεκέδες, τα συμπεράσματα των άλλων

κοιτώντας τους φόβους τους στον καθρέφτη.

b a

Για μια ακόμη φορά με κρίνουν αγνοώντας την φωνή μου.

Αυτιά κλειστά, μα στόμα γεμάτο θράσος.

Στις στάχτες των άλλων, αυτοεπιβεβαίωση.

Αντί για συγνώμη, χλευασμός.

b a

Ετικέτες που μπαίνουν αβασάνιστα μας κάνουν αναλώσιμους.

«Μου το πες, μα δεν σε πήρα στα σοβαρά».

«Συγνώμη, πρώτη φορά μου ξανασυμβαίνει».

«Δεν σε πιστεύω, δεν ήμουνα εκεί».

b a

Βαρέθηκα την πλάτη σου να βλέπω

μετά τον οχετό των προσβολών σου.

Μάταιο που ξέρω πως τους φόβους σου ξορκίζεις.

Εσύ το αγνοείς και συνεχίζεις.

Μαύρος Κρίνος 20/2/2011

Σιωπηλές νότες

Παλιά σανίδια, γερασμένα, σαθρά, ρυτιδιασμένα.

Ξύλινοι πύργοι κτίστηκαν από αυτά.

Φυλακές κούφιες που δεσμεύουν ένστικτα κι επιθυμίες.

b a

Τις χτίσαμε σε μια άτυχη στιγμή.

Αέρας μοναξιάς χαϊδεύει τις σιωπηλές νότες

και στο μυαλό μας αντηχεί:

Για πάντα μόνος;

b a

Κι όμως κάποια παράθυρα φωτίζουν την ελπίδα,

Μικρές φωτίτσες θερμαίνουν τις καρδιές πάνω στο πετρωμένο χιόνι που γλύφουν

γκριζοπράσινα ατάραχα νερά.

Μαύρος Κρίνος 11/12/2011

Αρμενίζοντας . . .

Σε ξέρα πέσαμε αρμενίζοντας στα ανέμελα

σμαραγδένια νερά της νιότης,

μαγεμένοι από το κάλεσμα ενός μελωδικού κοχυλιού.

Αγναντεύουμε εκεί ψηλά μαργαριτάρια, τις στιγμές που ζήσαμε

πριν πέσουμε στην ξέρα.

b a

Οι σκέψεις, οι θύμησες και τα βιώματα σαν πολιτεία ανάμεσα στα σύννεφα.

Ανέμελες μέρες του έρωτα. Ανέμελες νύχτες του πάθους.

Σε ξέρα πέσαμε αρμενίζοντας στα ανέμελα

σμαραγδένια νερά της νιότης,

μαγεμένοι από το κάλεσμα ενός μελωδικού κοχυλιού.

b a

Μα τώρα είναι αργά για τύψεις και μετάνοια, ποτέ όμως για την ελπίδα.

Μαύρος Κρίνος 11/12/2011

Βάτραχος ή πρίγκιπας;

Γυρεύω μια απάντηση – μα εσύ δεν απαντάς

Προσμένω μια ερώτηση – μα εσύ ρωτάς τα ίδια

Αναζητώ την λύση – μα εσύ μου λες βρες την μέσα σου

Καθρέφτη της ψυχής μου, δεν σε καταλαβαίνω.

Χαμένος στον ιδιωτικό μου βίο, παίγνιο της ιδιωτίας μου.

b a

Διώξε μου λες, τις λέξεις που σε παραπλανούν,

τα παιχνίδια του τραυματισμένου σου μυαλού

από την απόρριψη που βίωσες στη μήτρα.

«Δεν ήθελαν εσένα. Ήθελαν κάποιον άλλο»:

μου λέει η φωνή του βατράχου μέσα μου.

b a

Μέσα μου ένας πρίγκιπας γλυκοκοιμάται.

Ανοίγει τα μάτια του, μου χαμογελά και λέει:

Έλα μαζί μου στα αστέρια ν’ αγγίξεις την ουρά των κομητών

και το νεφέλωμα της λήθης.

Άφησέ τον, αυτός σε κρατά εδώ στη λάσπη και την περιφρόνηση.

Έλα μαζί μου.

b a

Ο βάτραχος γέλασε και είπε:

«Όσο δεν σε φιλά η ελπίδα, δεν συναντάς τον πρίγκιπα, ούτε τ’ αστέρια

Δέσμιος της ασχήμιας που βλέπουν οι άλλοι πάνω σου.

Εδώ θα μείνεις μαζί μου στον βάλτο της αυτολύπησης.

Τζάμπα κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και βλέπεις το άστρο μέσα σου

Οι άλλοι είναι τυφλοί. Απόλαυσε το στίγμα της καταδίκης».

Μαύρος Κρίνος 26/12/2010

Άλικο σημάδι στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη

Στοιβαγμένοι στα μουντζουρωμένα με γκράφιτι και αδιαφορία,

λεωφορεία της πόλης και σήμερα.

Άδεια βλέμματα τρυπούν το μυαλό μου.

Παγιδευμένος σε μια άθλια, χωρίς νόημα φενάκη.

Μακριά από την Ουράνια Πατρίδα.

b a

Με ακουμπούν και φοβάμαι.

Παραβιάζουν το ζωτικό μου χώρο για μια αυτόνομη ύπαρξη.

Τους ακουμπώ και φοβούνται, τη μυρωδιά του θανάτου.

Μη μ’ ακουμπάς με λερώνεις ψιθυρίζουν.

Μη μ’ ακουμπάς με λερώνεις, απαντώ – με τη σκληρότητα και την υποκρισία σου.

b a

Τέρμα, φωνάζει ο οδηγός. Ανοίγουν οι  πόρτες,

αλαφιασμένοι βγαίνουν όλοι – χάνονται στα λιβάδια της εγωιστικής μοναξιάς.

Κι εγώ μαζί – υπνωτισμένος. Το εισιτήριο κοκκίνισε στα χέρια μου με άλικο σημάδι.

Έκανα στροφή, η Άνοιξη με περιμένει. Πέταξα το στίγμα μου στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη.

Τα βήματά μου χάθηκαν στο χιόνι – είμαι ελεύθερος απ’ τις ανάσες τους.

Μαύρος Κρίνος 26/12/2010

Animus Mundi

Εγκλωβισμένος σε δωμάτιο με καθρέφτες,

τα είδωλά μου με περιγελούν και με χλευάζουν.

Δεν είμαι εγώ – είναι οι εικόνες μου, στα βλέμματα των άλλων.

Νιώθω μικρός σαν μανιτάρι σε λασπωμένο βούρκο και συνάμα παρέα με

τ’ αστέρια στο στερέωμα.

b a

Ο νάνος και ο γίγαντας μέσα μου.

Ναυτία. Υπαρξιακή τρικυμία.

b a

Χλεύη από υπανθρώπους λερώνει την αξιοπρέπειά μου.

Μικρός και άκακος. Βίαιος και λυτρωτικός.

Διττή κατάσταση – πόλεμος εσωτερικός.

«Ντρέπομαι που με κουβαλάω στις πλάτες μου»

Ποιός από τους δύο παράταιρους συγκάτοικους μου το λέει;

b a

Ο νάνος και ο γίγαντας μέσα μου.

Υπαρξιακή τρικυμία. Ναυτία.

b a

«Ακόμη εδώ είσαι – θλιβερό ικρίωμα»

Γράφω με το δάκτυλο στον παγωμένο καθρέφτη των ματιών μου το πρωί.

Δεν ξέρω – από πού έρχεται η φωνή.

Και οι δύο μου αντίπαλοι μοιάζουν να σιωπούν.

Anima – Animus.

b a

Ο νάνος και ο γίγαντας μέσα μου.

Ναυτία. Υπαρξιακή τρικυμία.

b a

Τα άκρα μου αδυνάτισαν και τα μάγουλά μου βαθούλωσαν.

Η αρρώστια ζωγραφίζει ξανά.

Σαν αστραπή, εικόνες καθρεφτίζονται στα μάτια μου.

Τι όμορφα το άλικο αίμα χαρακώνει – το πρόσωπο που δεν χάρηκε ποτέ.

Ωραίο θέαμα από ψηλά. Λυτρωτικό.

b a

Ο νάνος και ο γίγαντας μέσα μου.

Υπαρξιακή τρικυμία. Ναυτία.

b a

Γλυκιά αιώρηση, κρεμασμένος με μια θηλιά σ’ ένα παράθυρο χαζεύοντας τ’ αστέρια.

Αντίο φίλε, κραυγάζουν στους μακρινούς γαλαξίες με τα γαλαζοπράσινα χρώματα.

Αντίο, φίλε ψελλίζει το αγριόχορτο που φύτρωσε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Γλυκό το βλέμμα του σκύλου που κοιμήθηκε στην βροχή.

Ματωμένα φτερά, λαβωμένων περιστεριών στροβιλίζονται κλείνοντας την αυλαία.

b a

Ο νάνος και ο γίγαντας μέσα μου ψυχορραγούν.

Καλώς σε βρήκα Animus Mundi, κλείνοντας τα μάτια μου στις πλάτες των άλλων.

b a

Μ’ αυτά τα λόγια απαντώ στην προσμονή σου - σου δίνω το  κλειδί  – άκουσέ με. Το στόμα μου είναι ραμμένο.

Μαύρος Κρίνος 25/12/2010

Μοναχικοί διαβάτες στο απέναντι πεζοδρόμιο . . . .

Σαν κάμπιες σε κουκούλια μοιάζουμε,

πεταλούδες που δεν θαυμάσανε τα φτερά τους ποτέ,

που δεν γευτήκανε ποτέ το πέταγμα ανάμεσα σε μεθυστικά αρώματα

Ανοιξιάτικων λουλουδιών.

b a

Σάβανα ζωντανά, μεταξύ ουρανού και γης,

μοναχικοί διαβάτες στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Ένα ελαφρύ μειδίαμα, σαν αυτό της Μόνα Λίζα

σφραγίζει το άδειο προσωπείο μας, καθώς πολύχρωμες ηλιαχτίδες

κεντούν τα σάβανά μας.

b a

Κλειστά στόματα, ραμμένα με αόρατη κλωστή φυλακίζουν τις σκέψεις μας

Τα μάτια μας σαν σφαλιστά παραθυρόφυλλα που ονειρεύονται τον ήλιο.

Και η ψυχή μας λαχταρά το λιβάδι με τις παπαρούνες

που μας άφησε το κόκκινο σημάδι του, πριν καν το χορτάσουμε.

b a

Ένα δάκρυ σαν εωθινή δροσοσταλίδα κυλά από τα άδειο βλέμμα μας

καθώς βουβό παράπονο την ψυχή μας βουρκώνει

κι αφήνει το άλικο σημάδι του στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη.

Μια Άνοιξη πίσω από τα σύννεφα μας προσκαλεί κοντά της.

Μαύρος Κρίνος 20/12/2010

Γεννημένος την 12η Ιουλίου . . .

« - Πότε γεννήθηκες;

-          12 Ιουλίου του 2010

-          Ψέματα. Εδώ στην ταυτότητα σου λέει 2 Αυγούστου του 1969. Με κοροϊδεύεις; »

b a

Νόμιζα πως ζούσα

όταν ο πόνος άγγιζε άλλους.

Πίστευα πως το τέλος

είναι μακρινό.

b a

Ξεχνούσα πως η θλίψη και η απώλεια

είναι για όσους αναπνέουν κάτω από τον ίδιο ήλιο.

Γεννήθηκα ξανά

ξυπνώντας από τη φενάκη της παντοτινής υγείας.

b a

Αντί προλόγου

Μαύρος Κρίνος 3/5/2011