Άλικο σημάδι στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη

Στοιβαγμένοι στα μουντζουρωμένα με γκράφιτι και αδιαφορία,

λεωφορεία της πόλης και σήμερα.

Άδεια βλέμματα τρυπούν το μυαλό μου.

Παγιδευμένος σε μια άθλια, χωρίς νόημα φενάκη.

Μακριά από την Ουράνια Πατρίδα.

b a

Με ακουμπούν και φοβάμαι.

Παραβιάζουν το ζωτικό μου χώρο για μια αυτόνομη ύπαρξη.

Τους ακουμπώ και φοβούνται, τη μυρωδιά του θανάτου.

Μη μ’ ακουμπάς με λερώνεις ψιθυρίζουν.

Μη μ’ ακουμπάς με λερώνεις, απαντώ – με τη σκληρότητα και την υποκρισία σου.

b a

Τέρμα, φωνάζει ο οδηγός. Ανοίγουν οι  πόρτες,

αλαφιασμένοι βγαίνουν όλοι – χάνονται στα λιβάδια της εγωιστικής μοναξιάς.

Κι εγώ μαζί – υπνωτισμένος. Το εισιτήριο κοκκίνισε στα χέρια μου με άλικο σημάδι.

Έκανα στροφή, η Άνοιξη με περιμένει. Πέταξα το στίγμα μου στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη.

Τα βήματά μου χάθηκαν στο χιόνι – είμαι ελεύθερος απ’ τις ανάσες τους.

Μαύρος Κρίνος 26/12/2010