Μοναχικοί διαβάτες στο απέναντι πεζοδρόμιο . . . .

Σαν κάμπιες σε κουκούλια μοιάζουμε,

πεταλούδες που δεν θαυμάσανε τα φτερά τους ποτέ,

που δεν γευτήκανε ποτέ το πέταγμα ανάμεσα σε μεθυστικά αρώματα

Ανοιξιάτικων λουλουδιών.

b a

Σάβανα ζωντανά, μεταξύ ουρανού και γης,

μοναχικοί διαβάτες στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Ένα ελαφρύ μειδίαμα, σαν αυτό της Μόνα Λίζα

σφραγίζει το άδειο προσωπείο μας, καθώς πολύχρωμες ηλιαχτίδες

κεντούν τα σάβανά μας.

b a

Κλειστά στόματα, ραμμένα με αόρατη κλωστή φυλακίζουν τις σκέψεις μας

Τα μάτια μας σαν σφαλιστά παραθυρόφυλλα που ονειρεύονται τον ήλιο.

Και η ψυχή μας λαχταρά το λιβάδι με τις παπαρούνες

που μας άφησε το κόκκινο σημάδι του, πριν καν το χορτάσουμε.

b a

Ένα δάκρυ σαν εωθινή δροσοσταλίδα κυλά από τα άδειο βλέμμα μας

καθώς βουβό παράπονο την ψυχή μας βουρκώνει

κι αφήνει το άλικο σημάδι του στο τελευταίο χιόνι του Φλεβάρη.

Μια Άνοιξη πίσω από τα σύννεφα μας προσκαλεί κοντά της.

Μαύρος Κρίνος 20/12/2010