Ο παλιάτσος της ψευτιάς σας χαμογελά . . . .

Στον παλιό σταθμό, σκέψεις ταξιδεύουν, όνειρα κι ελπίδες σαν σκιές διαβαίνουν μέσα στο μυαλό μας.  Σιδερένιες ράγες μοιάζει η ζωή μας, έρημη από χαρές μέσα στις ρεκλάμες.  Σαν θλιμμένο σαξόφωνο κλαίνε οι στιγμές μας, πινελιές σε πίνακα που δεν τέλειωσε ποτέ.

b a

 Έντονα τα χρώματα, κίβδηλη η πίστη.  Φανταχτερό γιορτάσι-ψεύτικες εικόνες.  Μας ξεγέλασε  η ζωή σε φτηνό μεθύσι, πετρωμένοι άγγελοι μοιάζουμε πια όλοι-χάσαμε τον δρόμο μας στην θλιμμένη πόλη.

b a

Μην σκουντάς κυρία μου είναι πια αργά, ο συρμός ξεκίνησε . . . για το πουθενά.  Σβήστε τα τσιγάρα σας, σβήστε τις ζωές σας.  Το ταξίδι ξεκινά κι ο παλιάτσος της ψευτιάς σας χαμογελά . . . .

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές

Νύφη της Πλάνης

Στης Βενετιάς το Καρναβάλι, ταξίδεψαν και πάλι οι σκιές μας, Νύφη της Πλάνης.  Αντικαθρέφτισμα μιας δήθεν γνήσιας ομορφιάς η σχέση μας-με μάσκα γύψινη και άδεια, στολισμένη με φανταχτερά μετάξια, βελούδα και υποσχέσεις.

b a

Ψεύτικες, φτιασιδωμένες άδειες ψυχές βουλιάζουμε σε θολά κανάλια.  Αγνός Απόλλωνας καθοδηγεί τα βήματα μου.  Αυστηρό το βλέμμα του βαρκάρη.  Νεύμα να τον ακολουθήσουμε μακριά σε μια καθωσπρέπει πειθαρχημένη ευτυχία, όχι για δυο, αλλά για κανέναν μας από τους δυο.

b a

Χαμογελά σαρδόνια η μορφή σου μέσα από τον καθρέφτη.  Ονειρεύεσαι διαμαντένιο δαχτυλίδι, ηχηρές καμπάνες και φανφάρες.  Ένας γάμος για μένα, χωρίς εμένα.  Προσδοκίες ανόητων, κενόδοξων, χωρίς ουσία ανθρωπάκων.  Νομίζεις πως το μπουλούκι των πλανεμένων νίκησε.

b a

Λάθος, το δακτυλίδι γλίστρησε από αβέβαια δάχτυλα. 

Στα κανάλια της λησμονιάς, πλέον φυσά άνεμος λευτεριάς κι αυτοπραγμάτωσης.  Εγώ δεν λέω μάλιστα . . . .

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές

Έρωτας χωρίς ανταπόκριση

Ένα πουλί θήλασε τον ήλιο.

Αυτός το ευχαρίστησε και του έδωσε φτερά.

Εκείνο τον φίλησε στοργικά κι ο ήλιος κοκκίνισε.

Ευτυχισμένος γλυκοκοιμήθηκε

σε ρόδινα συννεφάκια το δειλινό

κι ονειρεύτηκε τον έρωτά του.

Η στοργική σελήνη

τον σκέπασε με τα’ αστροσέντονά της

μήπως κρυώσει.

Ποιός θέλει παγωμένο ήλιο;

Ποιός θέλει παιδί ορφανό;

Ποιός θέλει έρωτα χωρίς ανταπόκριση;

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11

Αταίριαστοι έρωτες

Πήλινες γλάστρες με θλιμμένα λουλούδια

Φυτά σ’ αιχμαλωσία φλερτάρουν μ’ απελεύθερα πουλιά

που ράμφισαν τις αλυσίδες τους με πέτρινο κέρμα.

Ο ήλιος σιγογνέφει πίσω από μουντζουρωμένα σύννεφα.

Μην μου σκιάζεις τα μαρούλια.

Μαραίνονται και θα μείνουν πίσω στη Scala Natura[1].

Ο ήλιος σαν πεντάχρονο αγόρι

παίζει κρυφτούλι με τη σκιά του.

Εμπόδιο μια αγέλαστη πέτρα.

Φυλάκισε τη σκιά του ήλιου

στη δική της σκιά – στην αμετροέπειά της.

Και μια συκιά λύγισε από το βάρος του ήλιου

Κούρνιασε στη σκιά της

και τα φύλλα των κλαδιών της φίλησαν τη βρεγμένη γη

από την προχτεσινή νεροποντή. 

Άσπρα ανθάκια ξεπροβάλλουν από σκουριασμένα σίδερα.

Φιλούν το φως του ήλιου, το πάλλευκο αυτό περιστέρι θαλπωρής.

Αρνούνται το μαρασμό,

αυτόν που βιώνουμε σε γκρίζες σιδερένιες πολιτείες

μακριά από έναν ελεήμονα ήλιο αποδοχής. 

Σκουριασμένα τραίνα,

στοιβαγμένα σ’ αδιέξοδες γραμμές

γλυκοκοιτάζουν τις νεόκοπες παπαρούνες

Είναι τόσο μακριά,

μα ο πόθος γι’ αυτές τόσο κοντά.

Πώς να ταιριάξει σίδερο με λουλούδι;

Ήρθε πάλι ο χειμώνας

Τα κούτσουρα στο τζάκι φλερτάρουν με τις φλόγες.

Κακό δικό τους γιατί καίγονται.

Οι στάχτες μαρτυρούν το σφάλμα τους

και ο καπνός η τελευταία τους αντίδραση.

Έτσι είναι ο αταίριαστος έρωτας

κι ας είναι όλο φλόγα – αυτοαναλώνεται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 17/6/11

---

[1] Είναι η εξελικτική κλίμακα των ειδών. Βλ. Αριστοτέλης.

Τώρα στα δύσκολα . . . .

Και συ μου έκλεψες την προσοχή

σαν παιδική στάμπα σε διάφανο ποτήρι

που μου κλείνει το μάτι

τώρα στα δύσκολα.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11

Ο μίτος της Αριάδνης . . . .

Το στήθος μου μια προκυμαία φιλόστοργη

κι οι πόθοι λιμνάζουν σαν φλογισμένα καράβια

που ψελλίζουν τ’ άρρητο όνομα σου.

b a

Και τα μαλλιά σου κλημάτινη[1] σκάλα

που αερίζεται στο φως ασημένιου φεγγαριού.

Εκεί που μια γαλάζια αράχνη

υφαίνει τον ιστό της ζητώντας αξιοπρέπεια.

b a

Ο μίτος της Αριάδνης, αίνιγμα για λύση

το χαμόγελο σου φτυαρίζει, ανακατεύει

πρώιμες προσδοκίες

στο σακίδιο των έναστρων ονείρων μου.

b a

Κι η αγάπη σου κληρίον[2]

ζουμερή φέτα από έναστρο αυγουστιάτικο ουρανό

Κληρούχος[3] κι εγώ μιας αναπάντεχης ευτυχίας

που σαν ρόδι έσπασε και σκόρπισε παντού

απογόνους – στιγμές ευτυχίας.

b a

Μονόπεπλη[4] κορασίδα σε κοινή θέα

η ερωτική μου ενόρμηση για το ιδεώδες

ξεστράτισε στ’ ακρογιάλια του σώματος.

b a

Το κοίταγμά σου

στα φυλλοκάρδια Της καρδιάς μου

κλῃδόνισμα[5] μαγικών στιγμών

που έπονται αναπάντεχα

σαν να τις περίμενες από πάντα

αποσβολωμένος τα πυρωμένα μεσημέρια.

---

[1] Φτιαγμένη από κλαδάκια, κληματσίδες κλήματος – αμπελιού (αρχ).

[2] Μικρή μερίδα (αρχ).

[3] Αυτός που του παραχωρήθηκε, μικρή μερίδα – κλήρος (αρχ).

[4] Γυμνή (αρχ)

[5] Οιωνός, σημάδι. Από το κληδών (αρχ).

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11

Συντροφικότητά . . . .

«Μουλάρι ιερατικό[1]» η συντροφικότητά σου

σε κακοτράχαλα φιδωτά μονοπάτια

που κεντούν στα σύννεφα ελπίδες με ασημοκλωστή.

b a

«Κουβαλά στην στιλπνότατη πλάτη του

Τους φόβους μου,

κουρέλια που κρέμονται» [2].

b a

«Και τα όνειρά μου δεμάτι μακρύμισχο» [3]

φλερτάρουν με το ανθισμένο χαμομήλι

που συντροφεύει τις οπλές του υπομονετικού τετράποδου.

b a

«Προσκυνώ το βλέμμα της ψυχής σου

σαν δάδα μιας άγνωστης καλοσύνης» [4]

που σαγηνεύει σαν γλυκόλαλη άρπα το χαμόγελό μου. 

---

[1] Δάνειο από τον Προμηθέα του Δημήτρη Αγγελή.

[2] Δάνειο από τον Προμηθέα του Δημήτρη Αγγελή.

[3] Δάνειο από τον Προμηθέα του Δημήτρη Αγγελή.

[4] Δάνειο από τον Προμηθέα του Δημήτρη Αγγελή.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11

Αγάπη είναι . . . .

Δάκρυ * είναι μια στάλα συμπόνιας στον πόνο.

Χαμόγελο * είναι η αποδοχή των σφαλμάτων σου.

Χειραψία * είναι η συμφιλίωση με τον φθαρτό σου εαυτό.

Αγάπη είναι να προσφέρεις όλα τα παραπάνω . . . . .

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11

Ρεκβιέμ στο φως του φεγγαριού

Ξυπόλυτη

στο μονοπάτι που έστρωσε για σένα το φεγγάρι

πορεύεσαι σε περιπέτεια νυχτερινή.

Μόλις προσπέρασες το τροχόσπιτο της τσιγγάνας

με το διαπεραστικό βλέμμα,

αυτής που σου είπε

πως μοίρα σου είναι το χάδι του φεγγαριού

για να γνωρίσεις τον ήλιο.

Ακούς τη φωνή μου να σε καλεί

πίσω από τα μαβιά σύννεφα:

«Σε περιμένω, θρόνο σου ετοίμασα»

Φτάνεις σε ξέφωτο.

Ανεβαίνεις σ’ ένα σωρό από κρύες πέτρες.

Σίγουρη όσο ποτέ, έτοιμη από πάντα.

Οι αναστολές σαν πέπλα λευκά γλιστρούν στην βραδινή ομίχλη.

Κι εσύ για μένα έκθετη όσο ποτέ

Με τα χέρια γαντζωμένα στον δίσκο του φεγγαριού.

Κι αυτό πάνω σου μοιάζει

με αμαρτωλό φωτοστέφανο εξιλέωσης.

Τα πρέπει που τύλιξαν τη ψυχή σου

σκισμένα σε λωρίδες

σαν άσπρα περιστέρια πεσμένα

σε άλικες πιτσιλιές οδύνης.

Φωνές, γέλια, μουρμουρητά γύρω σου

σαν νυχτερινά αρπακτικά

ανάμεσα στις φυλλωσιές δάσους σκοτεινού

γύρω από το φως μιας ψυχής που δεν έπαψε

να ποθεί τα άκρα για να νιώσει το χάδι της ύπαρξης.

Αιώρηση, ηλεκτρισμός,

ευχαριστώ ψελλίζεις με διεσταλμένες τις κόρες

καθώς στροβιλίζεσαι

μεταξύ του εδώ και του πουθενά.

Μόνη άγκυρα στον κόσμο μας

η σάρκα με τις οδύνες και τις ηδονές.

Σ’ απαγκιστρώνει από τα’ αστέρια που ανήκεις.

Η βροχή, μια αναπάντεχη καταιγίδα

μαστιγώνει το αλαβάστρινο δέρμα σου

και τιθασεύει την τρικυμία της καρδιάς σου.

Ειρωνικές φωνές, χλευασμός, γελάκια

από σάπια μανιτάρια που ζηλεύουν το ανάστημα σου

που άγγιξε της χορδές του φεγγαριού.

Μελωδία νυχτερινή γλυκολαλεί

στα μάτια που θέλουν ν’ ακούσουν.

Μοιάζεις να πετάς

Ο παγερός αέρα της νύχτας μαστιγώνει το πρόσωπό σου.

Η ανάσα σου κομμένη κι ένας κεραυνός ηλεκτρίζει το κορμί σου.

Χαρταετός μοιάζεις σε νυχτερινή καταιγίδα.

Εγώ σε βαστώ γερά και αντέχεις τους κλυδωνισμούς του φόβου.

Μας δένει μια πρωτόγνωρη εμπιστοσύνη.

Τ’ αστέρια σε θρέφουν με το μητρικό τους γάλα.

Η θύελλα ταράζει το είναι σου

μα εσύ θωρείς ακέρια καρτερικά.

Παγωμένο νερό από τα βάθη του γαλαξία

τεντώνει το δέρμα σου

και τ’ αλάβαστρο μελανιάζει.

Μαύρα πουλιά πλαταγίζουν τα φτερά τους

στα κομμάτια σου.

Χάνεσαι, σκορπάς και ανασυντίθεσαι.

Πάλι, ξανά και ξανά, αέναη αναδημιουργία

Στην κόψη του φεγγαριού.

Ραμφίσματα στις σάρκες

Ηλεκτρίζουν το μυαλό σου

Οι τελευταίες σταγόνες της βροχής

προμηνύουν το τέλος της δοκιμασίας

Χείμαρρος χρωμάτων από μέσα σου

φωτίζει τη νύχτα

κι ο ήλιος που τόσο λαχταρούσες

ξεπρόβαλε για να σε θεραπεύσει στοργικά

από τα σημάδια της νυχτερινής αγωνίας

για την αγάπη που ξέρει ν’ αντιστέκεται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 1/3/12

Χιονισμένη μπαλάντα

Στο χιονισμένο τοπίο της καρδιάς μου,

εκεί που αχνές μοναχικές νιφάδες

τρεμόπαιζαν στο φως

ενός θλιμμένου φεγγαριού που θρηνούσε

πάνω από το γυάλινο φέρετρο με την όμορφη πριγκίπισσα

ξεπρόβαλε μια λευκή μελωδική σιλουέτα.

Ένα πιάνο λευκό και λεπτεπίλεπτο,

σαν την αγνή ελπίδα για αληθινή αγάπη.

Μια όμορφη κοπέλα, νεράιδα θαρρώ

κεντάει με τα ακροδάχτυλα της

λόγια αγάπης στα πλήκτρα.

Τα πλήκτρα, οι κτύποι της καρδιάς μου

και η νεράιδα μου εσύ.

Η προσευχή του πετρωμένου αγγέλου της ελπίδας

ακούστηκε στο ροδαλό σύννεφο του έρωτα.

Η χιονισμένη αράχνη,

μνήμη της Φαλλικής μητέρας

έφυγε τρομαγμένη και κρύφτηκε

πίσω από την πέτρα της λήθης.   

Τα μάτια της πριγκίπισσας

ξαφνικά άνοιξαν.

Το γυάλινο φέρετρο μεμιάς

άνοιξε κι αυτό.

Η κοπέλα σηκώθηκε και με κοίταξε.

Η κοπέλα είσαι εσύ.

Ζωντάνεψε η ελπίδα μου για την ιδανική γυναίκα.

Το γυάλινο φέρετρο είναι η καρδιά μου.

Άνοιξε απρόσμενα

στην μελωδία των κτύπων της καρδιάς σου. 

Το χιόνι πύκνωσε.

Αφράτες νιφάδες και ροδοπέταλα

πέφτουν από τον ουρανό.

Μικρές μελωδικές φωνούλες σιγοτραγουδούν

το τραγούδι της αγάπης μας.

Είναι τ’ αστεράκια που γλυκοκελαηδούν

την χιονισμένη μπαλάντα των ψυχών που ξέρουν

ν’ αγαπούν και ν’ αγαπιούνται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 14/2/13