Μακριά σας άσχημα πουλιά . . . .

Μόνος σε δάση ερημικά, ξέφωτο βλέπω ξαφνικά ελπίδας.  Ράγισε ο χρόνος σαν γυαλί και είναι η σκέψη μου θολή, μόλις τη μοίρα είδα.  Λες κι είχα γεράσει ξαφνικά, γέρος σαν τα ψηλά βουνά το νιώθω, πως στης ζωής τον πανικό, τον φόβο και τον πυρετό, εγώ έσβησα τον πόθο.

Μόνος γερόλυκος ψηλά, σ’ απρόσιτα σκιερά βουνά θα ζήσω, μακριά απ’ το βάλτο της ζωής, της θλίψης της υποταγής θα κτίσω.  Κτίσμα γερό και δυνατό αιθέριο, στης μοναξιάς τη φυλακή ελεύθερος θα ζήσω.  Άσε να ζούνε οι σκιές,  σε τρώγλες βρώμικες παλιές, σε ρημαγμένες πόλεις κι άσε εμένα μοναχό έρημο και καρτερικό μακριά απ’ τον τρελό ρυθμό, της πόλης.

Φως όμορφο λευκό, μέσα στο δάσος το σκιερό θα νιώσω, να με τυλίγει σαν βροχή, χωρίς καμία ενοχή και εγώ εκεί σαν το παιδί την λευτεριά θα σώσω.  Μακριά σας άσχημα πουλιά, κοράκια και αρπακτικά, που στην ζωή μου τραγουδάτε, έναν σκοπό μοναχικό, ηλίθιο κι αυταρχικό κι ας μου χαμογελάτε.

Σαν σαλιγκάρια στην βροχή, με δόλο και υποταγή, τον έπαινο ζητάτε.  Όλοι του κόσμου οι αγνοί μόνοι τους και τραγικοί σας βλέπουν, μα εσείς τον κόσμο χαιρετάτε.  Είναι της μοίρας η γραμμή οι ξύπνιοι και οι πονηροί να μοιάζουν περιστέρια, όμως της γης οι ταπεινοί μοιάζουνε με μαχαίρια.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές