Χειμωνιάτικο σπουργίτη

Μοιάζουμε μοναχικές και ξέχωρες κολώνες σε γκριζωπό ξερό λιβάδι που δεν άνθισε ποτέ.  Χειμωνιάτικη, άφωτη μέρα, ψευδαίσθηση αιωνιότητας μας κρυφοκοιτάζεις από του ξεχασιάρη γερό-χρόνου τα συρτάρια. 

Μάταια σε ραγισμένα, μα πολύχρωμα βιτρώ αλήθεια σε ζητάμε, εμείς ολόγυρα σαν πέτρινες άψυχες κολώνες δεν ψάχνουμε, τίποτε άλλο από έναν ψίθυρο αγάπης, βροντερό-μεγάλο.  Αντίλαλος βαρύγδουπης βλακείας η ζωή μας, φυλακισμένοι μέσα σε σκληρές κολώνες, του εγωισμού μας μοιάζουνε κορώνες, σε έρημη ψυχή που δεν άδραξε τη μέρα. 

Δύσκολο να ξεχωρίσεις κολώνα, φυλακή, σκιά, να ζήσεις.  Όμως το φως από ψηλά απλόχερα σκορπά, μια μουσική που του παλιάτσου τ’ αυτιά τρυπά.  Για όλους μας κοινή η στέγη, χειμωνιάτικο σπουργίτη η ψυχή μας φτερουγίζει, το βιτρώ ευθύς ραγίζει κι η ζωή μας τώρα αρχίζει . . . .

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές