Αποδοχή και δέσμευση

Φόβος, αυτό είναι το όνομα του παρελθόντος μου.

Μπερδεμένες σκέψεις.

Θύμα ή θύτης ή και τα δύο;

Κακός άνθρωπος ή οι άλλοι με θεωρούν έτσι;  

Τι είναι οι άλλοι; μπορώ να εμπιστεύομαι κανέναν;

Είμαι παράταιρος;

Δεν αξίζει να ζω; έπρεπε να τιμωρηθώ;

φταίω εγώ για τη ζωή μου;

Μπορούσα να υπερβώ αυτά που μου με σημάδεψαν;

Έκανα κακό; Τι επιλογές είχα;

Εκτίμηση της εμπειρίας μου.

Αρκετά μπερδεμένη και επώδυνη.

Δεν θέλω να τα θυμάμαι. Είμαι κακός άνθρωπος, σκουπίδι.

Βίωσα τη ζωή ως πόνο με απάθεια.

Αυτή ήταν και η διδασκαλία αυτής που κανονικά

έπρεπε να με φροντίζει. 

Δεν επικοινώνησα

όμως με τον εσώτερο εαυτό μου.

Έζησα ως επικίνδυνο ζόμπι.

Παρατηρητής ενός αυτοκαταστραφικού εαυτού,

τρύπιου από τα θέλω των άλλων.

Σκουντουφλούσα στους άλλους.

Οι άλλοι θύμισες τραυματικές

μιας παιδικής ηλικίας σε αδιέξοδο.

Ήρθε η ώρα για πράξη, μου ψιθυρίζει το παρόν μου.

Βίωσε το εδώ και τώρα,

μια παιδική φωνή στολίζει την προσδοκία μου.

Ναι, είμαι τραυματισμένος,

δεν μου φταίνε η γύρω μου, το παρελθόν μου μόνο.

Δράση, βλέπω το δέντρο κι όχι τα φύλλα.

Παρατηρώ πια όλο το κάδρο της ζωής μου.

Κάτω από την επιφάνεια η ρίζα του κακού.

Ανηφορίζω στο μονοπάτι

της δημιουργικής απελπισίας[1].

Ένας άγγελος με οδηγεί,

ο αγγελιοφόρος της ψυχής μου.

Χτυπώ πόρτες και είναι κλειστές.

Δοκιμή και πλάνη.

Λάθος στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος.

Ο άγγελος μου δείχνει μια περγαμηνή.

Γραμμένες από πριν

όλες οι λανθασμένες κατευθύνσεις για λύση.

Προβλέψιμα τα λάθη μας.

Μια πόρτα έμεινε μόνο.

Χτυπώ κι ανοίγει.

Εδώ και τώρα - Ανοιχτό μυαλό – Αποδοχή

είναι ο δρόμος.

Θεραπεία:

Αναπροσανατολισμός τρόπου σκέψης.

Είμαστε σύμπτωμα

της οικογένειας μας και του πολιτισμού μας[2].

Θυμός, ενοχή, άγχος.

Ένα συγκρουσιακό κοκτέιλ, σχεδόν θανάσιμο.

Θύμα μια αυτοθυματοποιημένης τροφού;

ή μήπως ενός απορριπτικού φροντιστή;

Θύτης του εαυτού μου;

Όλα αυτά μαζί; Ποιος ξέρει;

Το παρόν μου κλείνει το στόμα.

«Άφησε τα να περάσουν»

Κάνε χώρο στο χωράφι της ψυχής σου

Φύτεψε το λουλούδι της αποδοχής.

Ζωή περιεκτική, πλήρης.

Εμβάθυνση στα συναισθήματα.

Βίωση του παρόντος στιγμή προς στιγμή.

Δεν κρίνω τα εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα.

Επικρίνω λιγότερο τους άλλους, τον εαυτό μας και τα γεγονότα.

Ευελιξία – Ανοιχτό μυαλό – Περιέργεια.

Έχω σκοπό. Αναγνωρίζω τι αποφεύγω,

τι πυροδοτεί συγκρούσεις μέσα μου.

Οι επώδυνες εμπειρίες και σκέψεις λιγότερο βλαβερές πια.

Δεν είμαι αυτές, παρατηρητής τους μόνο.

Ασφαλής βίωση τους πια.

Ένωση με τον εαυτό, τους άλλους και τον κόσμο.

Διαχωρίζω τον εαυτό μας από τις σκέψεις μας.

Έρχομαι σε άμεση επαφή με το περιβάλλον

 κι όχι μέσω των αρνητικών μου σκέψεών.

Όλα αλλάζουν σαν τον καιρό,

ακόμη και οι σκέψεις και τα συναισθήματα. 

Ισορροπία - λιγότερη συναισθηματική αστάθεια.

Αυτό-αποδοχή και αυτό-συναίσθηση, ηρεμία, καταλλαγή και ειρήνη.

Βιώνω το παρόν.

Καθώς το παρελθόν μας προσπερνά

μια καινούργια ανάσα δίνει νόημα στο παρόν μας.

Το παρόν μας (Present) είναι δώρο (Present),

συνεχόμενο δώρο – ενεστώτας διαρκείας (Present Continuous).

Αφήνουμε όσα μας πλήγωσαν,

τραυματισμένες αναμνήσεις και τις ματαιώσεις μας

να περάσουν μπροστά από το εσωτερικό μάτι του παρατηρητή.

Αυτός είμαι εγώ, το αληθινό εγώ.

Εκείνος που παρατηρεί,

αλλά δεν ταυτίζεται με το παρατηρούμενο.

Άλλη μια ανάσα.

Οι σκέψεις, τα συναισθήματα,

οι ενοχές, το ότι η ζωή δεν έχει νόημα[3]

επιβιβάζονται σε μικρά φυλλαράκια

και το ποτάμι της ζωής τα παίρνει μακριά.

Εγώ τα αποχαιρετώ σαν φίλους που δεν θα ξαναδώ.

 

Παρατηρώ χωρίς να κρίνω

χωρίς να εμποδίζω

την έκφραση των συναισθημάτων μου

παράλληλα επισημαίνω

την αδυναμία μου να αντιδράσω

Συνειδητότητα.

Βλέπω ένα σύννεφο, νιώθω την απαλότητά του,

κολυμπάω σαν αερικό μέσα του, όμως δεν είμαι το σύννεφο.

Παρατηρώ τις αρνητικές μου σκέψεις

για τους άλλους και για μένα, όμως δεν είμαι αυτές[4].

Νιώθω ενοχή, θυμό, άγχος,

όμως δεν είμαι τα συναισθήματά μου.

Αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά,

το αίμα να ρέει στις φλέβες μου και την ζέστη στο δέρμα μου,

όμως δεν είμαι οι αισθήσεις μου[5].

Γίνομαι παρατηρητής

του εαυτού μου και των γεγονότων

χωρίς να ταυτίζομαι με αυτόν ή αυτά,

είμαι απλώς ο παρατηρητής[6].

Μαύρος Κρίνος, Ατραποί ποιητικής αποθεραπείας 5/4/2012

---

[1] Τεχνική της Act.

[2] Πρβλ. Συστημική ψυχοθεραπεία και Στρουκτουραλισμό.

[3] Πρβλ. και Irvin Yallom.

[4] Σκεπτόμενος Εαυτός.

[5] Φυσικός Εαυτός.

[6] Εαυτός παρατηρητής.

Βλ. και Acceptance and Commitment Therapy / ACT (Αποδοχή και Δέσμευση). The Third Wave of Behavior Therapy.