Από νερό και σκόνη . . . . .

Λεκιασμένα τζάμια - από νερό και σκόνη - σταματημένου βαγονιού.

Ρυάκια βρωμιάς, φιδίσια, χαράζουν το τοπίο.

Φθινοπωριάτικος ήλιος δύοντας τρεμοπαίζει

ανάμεσα σε λασπωμένες χαρακιές και στάμπες.

Το μουρμουρητό της μηχανής χαϊδεύει τις μοναχικές ράγες.

Αναμένεις την αναχώρηση. Ο ήλιος δύει,

κι εσύ γυρνάς σ’ ένα άδειο σπίτι.

Σου χαμογελούν τα παγωμένα σου σεντόνια,

νεκροτομείο ονείρων και πνοών.

Έτσι κι η ζωή, λασπωμένη από έγνοιες και σκοτούρες,

μ’ ένα θαμπό ήλιο ν’ αχνοφαίνεται.

Ελπίδα στο χαμόγελο ενός παιδιού που γλυκοκοιμάται,

έχοντας για προσκέφαλο το ολόγιομο φεγγάρι,

 μακριά από νερό και σκόνη.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές