Άφησες
πίσω τ’ ανέμελο νησί,
πολύχρωμα
βότσαλα λάμπουν ακόμη στα μάτια σου
κι ας
πήρες το δρόμο της επιστροφής
στη
γκρίζα φυλακή που λένε πόλη.
Βαριά τα
βήματα
σέρνονται
στην πόρτα σου.
αναλογίζεσαι
που θ’ αποθέσεις τη βαλίτσα σου
με τα
ξέγνοιαστα όστρακα, τα δώρα για τους φίλους.
Κρίμα την
προσμονή σου, όμως το σπίτι σε διώχνει.
Μια
σπασμένη κλειδαριά σου φωνάζει
πως
βιάσανε τα όνειρα και τη ζωή σου
πολιτικάντηδες
με σύνθημα λιγότερο κράτος.
Όταν
συνέβη σ’ άλλους, συμφώνησες
πως όλα
είναι μες’ τη ζωή.
Αδιαφόρησες,
εμπιστεύτηκες τα χάρτινα χαμογελαστά κολάρα,
που
υπόσχονται ευημερία κάνοντάς μας φτωχότερους.
Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου