Μικρό σπουργιτάκι σε πυκνές
φυλλωσιές μυστικών δένδρων
αυτών που κρύβουν το νόημα της
ζωής.
Αυτό ήσουν για μένα. Κούρνιασες
στην φούχτα μου
ένα θλιμμένο Οκτώβρη σαν να ‘τανε
φωλιά, μα σ’ έπνιγε και πέταξες ανήσυχα.
Έτσι είναι τα μικρά σπουργίτια,
από ψίχουλο σε ψίχουλο, από ρώγα
σε ρώγα,
αλίμονο από γειτονιά σε γειτονιά
νομίζουν πως δεν αξίζουν κάτι
παραπάνω από την απόλυτη ελευθερία.
Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου