Χάθηκαν όλες οι στιγμές . . . .

Σε παλιά εκκλησιά, ραντεβού στα τυφλά με τη μοίρα, δίνουν κάθε πρωϊ της ζωής οι πεζοί μες’ του μάταιου κόσμου την φήρα.

Βρέχει κάθε πρωϊ, στης ψυχής τα κανάλια.  Μια ομπρέλα θρηνεί, ήλιο που δεν έχει βγεί

κι η ζωή ξεγλιστρά σαν την άμμο από μια χούφτα που ‘χει μείνει άδεια. Μοναξιά μην γελάς στης παρέας τ’ ανόητα αστεία.  Η ζωή σοβαρή, σαν διαβάτης περνά μπροστά από μια εκκλησία.

Σε καμάρες βαριές με σκιές σκοτεινές ξεπροβάλει η ελπίδα.  Χάθηκαν όλες οι στιγμές από τότε που σε είδα.   Μικρές βουβές προσευχές ψηλαφίζουν τα ουράνια, στης ψυχής της πληγές ανθίζουν πανέμορφα γεράνια.  Σαν μικρό βουητό, όμοιο με συρφετό, ηλιθίων οι σκέψεις για μια χλιδάτη ζωή σε χρυσή φυλακή χωρίς πρόσωπα κι εκμυστηρεύσεις.  Μόνο η ελπίδα μπορεί, να λυτρώσει, αρκεί να πιστέψεις.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές