Σοφία, το κορίτσι που έχασε τη σκιά του

Εκεί που η λογική σκέψη

βλεφαρίζει νυσταγμένη στη σκιά του Μορφέα

οι δείκτες του ρολογιού

γαντζώθηκαν στις τέσσερις[1] μετά τα μεσάνυχτα.

Ένα μενεξελί τριαντάφυλλο

έβαψε την άγονη πέτρα της ψυχής μου 

ξυπνώντας τα ξεχασμένα από την παιδική ηλικία παιχνίδια.

Μια σβούρα γυρνοβολά

στο άδειο δωμάτιο του μυαλού ενός ενήλικα.

Όνειρο κι απόψε.

Το φεγγάρι για μαξιλάρι

σε μια σοφίτα που μοιάζει με δεντρόσπιτο

σε σουρεαλιστικό γαλαξία και γύρω

τ’ αστέρια, μυριάδες ψυχές γεγονότων κι αναμνήσεων.

Ναι έχουν ψυχή, αφού τρέφουν το είναι μας.

Μια βαριά μυρωδιά,

σανταλόξυλο, μύρο και λιβάνι θαρρώ

με συντροφεύουν σ’ ένα πέτρινο μονοπάτι

ακολουθώντας τις πτυχές

του φεγγαρόλουστου μαξιλαριού

που με συντροφεύει στα ταξίδια μου στο άγνωστο.

Στο βάθος ένας επιτάφιος, βουβή με γοερό κλάμα πομπή

κάτω από μαβιά σύννεφα με φόντο κίτρινο ουρανό.

Καμπάνες ηχούν μονότονα.

Ένα κοριτσάκι παίζει σκοινάκι

στο άδειο προαύλιο ενός σχολείου.

Δεν έχει σκιά, ίσως να την έχει κάνει φως

δεν μάλωσαν ακόμη φαίνεται.

«Γεια σου. Έλα μαζί μου. Ακολούθα με» μου λέει.

Με τράβηξε απ’ το χέρι. Περάσαμε κάτω από τον επιτάφιο.

Το βλέμμα μου ψηλαφίζει τον επιτάφιο.

Είμαι εγώ εκεί νεκρός ανάμεσα σε μαύρα τριαντάφυλλα.

«Μην ασχολείσαι. Είναι ο παλιός σου εαυτός[2].

Τώρα άλλαξες. Άρχισε η μύηση στην άλλη όχθη, αυτή της αλήθειας[3]»

μου λέει το κοριτσάκι με καθησυχαστικό τόνο στη φωνή.

Τρέχουμε μαζί σ’ ένα δάσος.

Παντού οξιές με σουβλερά γυμνά κλαδιά[4].

Τα κιτρινισμένα φύλλα του φθινοπώρου

που τσαλαπατούμε βιαστικά

κουτσομπολεύουν την παρουσία μας.

«Που είμαστε;» ρωτώ λαχανιασμένος.

«Στον κόσμο της σκιάς» μου απαντά μια γυμνή γυναίκα.

Κρατούσε ένα καρπό στο χέρι της.

Τα μαλλιά της ξέπλεκα φλέρταραν ξεδιάντροπα

με τη γύμνια και τη θνητότητά της.

«Είμαι η Εύα και κρύβομαι μέσα σου, αναζητώ την αυτοεπιβεβαίωση και τον γενετήσιο πόθο. Μ’ αναζητά με λαχτάρα το χωμάτινο γένος»[5].

«Δεν σε ξέρω, δεν μπορεί να είσαι μέσα μου.

Εγώ δεν ένιωσα αποδεκτός, ακόμη και στο ζενίθ του λάγνου πόθου».

Μάταια μιλούσα. Είχε χαθεί.

Κοίταξα με απορία το μικρό κορίτσι που με συντρόφευε.

«Μπράβο. Πέρασες την πρώτη δοκιμασία, αυτή της αυτάρκειας στη λαγνεία».

Στον αριστερό μου ώμο ένιωσα ένα απαλό άγγιγμα.

Ένα γυναικείο χέρι μ’ ένα ασημένιο δακτυλίδι

στο παράμεσο δάκτυλο αγκάλιασε συμβολικά τη μοναξιά της απορίας μου.

Μια όμορφη κοπέλα σε λευκό δαντελένιο φόρεμα

σαν πίνακας ζωντανός μου συστήθηκε.

«Είμαι η Ελένη, ναι η γνωστή Ελένη του μύθου.

Διεκδίκηση μόνιμη του κάθε αισθηματία»[6].

«που δεν διστάζει να ξεκινήσει πόλεμο,

άρα όχι τόσο ακίνδυνη» συμπλήρωσα. 

Χάθηκε πάλι. Αυτή ήταν η δεύτερη δοκιμασία,

ο παροξυσμός των ανέκφραστων συναισθημάτων

που ξέσπασαν άκαιρα σε ξέφρενο ηδονικό γιορτάσι.

Μπήκαμε σε μια εκκλησία.

Κρυβόταν πίσω από μια συστάδα από γέρικες βελανιδιές.

Στο κέντρο του σκοτεινού ναού, ανάμεσα σε καντήλια που αχνόφεγγαν

η μορφή μιας γυναίκας με γαλάζιο ένδυμα[7].

Κρατά μπροστά στο στήθος της ένα βρέφος.

Αγνή ξεπέρασε τη σάρκα.

«Νιώσε τη Θεία Επιθυμία, τον Θείο Έρωτα».

Ψιθύρισε μια στοργική φωνή.

«Είμαι άνθρωπος

μου λείπουν και οι προηγούμενες οπτασίες

για να είμαι ολόκληρος» απάντησα.

Η μορφή της χάθηκε άξαφνα και τα καντήλια έσβησαν

σαν μια πνοή να φύσηξε απ’ το πουθενά.

Αυτή ήταν η τρίτη δοκιμασία,

η απομάκρυνση από τα σαρκικά ως αυτοπαραίτηση.

«Εμένα αναζητάς

γιατί εγώ δεν αρνήθηκα τις άλλες οπτασίες συνυπάρχουμε μέσα σου.

Εκφράζω ολόκληρη τη θηλυκή ψυχή σου.

Ώριμη και συνειδητοποιημένη όσο ποτέ.

Με λένε Σοφία[8].

Φύλακας του δένδρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού».

«Από πού ακούστηκε αυτή η φωνή;»

Κοιτάζω δίπλα μου.

Ήταν το κοριτσάκι που με συντρόφευε. Την έλεγαν Σοφία.

Τώρα είχε αποκτήσει σκιά

κι έτσι απολάμβανε το εσωτερικό της φως.

Ήταν η αγγελιοφόρος της ψυχής μου.

Αυτή ήταν η τέταρτη δοκιμασία, η Γνώση του καλού και του Κακού.

Ξύπνησα για άλλη μια φορά διαφορετικός.

Περισσότερο φως στη λύση, περισσότερα ερωτήματα για λύση.

Σηκώθηκα διστακτικά. Κοιτάχθηκα στον καθρέφτη.

Τώρα έβλεπα το είδωλο ενός σοφού γέροντα[9].

Αυτή ήταν η Λύτρωση: ο Σοφός Μύστης.

Μαύρος Κρίνος, Μεταμορφώσεις και στρεβλώσεις 24/9/2011

---

[1] Το τέσσερα συμβολίζει το παιδικό τραύμα σε ηλικία τεσσάρων ετών, αλλά και τα τέσσερα αρχέτυπα του Γιούνγκ (Persona, Shadow, Animus & Anima [θηλυκή και αρσενική ψυχή]), καθώς και τα τέσσερα στάδια εξέλιξης της Anima (Εύα, Ελένη, Παρθένος Μαρία και Σοφία). Βλ. Αρχετυπα Γιουνγκ στη Wikipedia.

[2] Persona: Κοινωνικό πρόσωπο που επισκιάζει τη Σκιά στη ψυχολογία του Γιούνγκ. Πρβλ Εκείνο - Id στον Φρόυντ. 

[3] Ο κόσμος της Σκιάς. Σκιά = αδυναμία, ελλείψεις ένστικτα στη ψυχολογία του Γιούνγκ. Πρβλ ασυνείδητο, Υπερεγώ στον Φρόυντ. 

[4] Αναστολές, φόβοι και πλάνες.

[5] Το πρώτο από τα στάδια εξέλιξης του άνιμα. Συμβολίζεται με την Εύα που αντιπροσωπεύει σχέσεις καθαρά ενστικτικές και βιολογικές. Αντιστοιχεί στη φωνούλα «Σούλα» του συγγραφέα που προσωποποιεί τη λαγνεία και τη libido.

[6] Το δεύτερο από τα στάδια εξέλιξης του άνιμα. Συμβολίζεται με την Ελένη της Τροίας ή αυτή  του Φάουστ. Προσωποποιεί το ρομαντικό και αισθητικό επίπεδο που ωστόσο χαρακτηρίζεται ακόμη από σεξουαλικά στοιχεία. Αντιστοιχεί στη φωνούλα Αμαλία και αυτή του Νάνου του συγγραφέα που προσωποποιούν το ρομαντισμό με καταπιεσμένα λιμπιντικά στοιχεία.

[7] Το τρίτο από τα στάδια εξέλιξης του άνιμα. Συμβολίζεται με την Παρθένο Μαρία. Προσωποποιεί την αγνότητα.. η αγάπη (έρωτας) φτάνει στο ύψος της πνευματικής αφοσίωσης Αντιστοιχεί στη φωνούλα Sri (πεφωτισμένος) που προσωποποιεί την απόσυρση από τα γήινα.

[8] Το τέταρτο από τα στάδια εξέλιξης του άνιμα. Συμβολίζεται με την θεά Αθηνά ή την Μόνα Λίζα. Προσωποποιεί τη σοφία που υπερβαίνει την αγιοσύνη και την αγνότητα σ’ ένα στάδιο που σπάνια το φτάνει η ψυχική εξέλιξη του σύγχρονου ανθρώπου. Γνώση της καλής και της κακής μας φύσης. Αντιστοιχεί στη φωνούλα Ανανεωμένος Καπετάνιος (Νέο Συνειδητό μετά τη ψυχοθεραπεία) που προσωποποιεί την θεραπεία από την τραυματική σχέση με την Anima (Θηλυκή ψυχή).

[9] Όταν το άτομο αφού αγωνιστεί σοβαρά και επίμονα καταφέρει να μην ταυτιστεί με τον άνιμους ή την άνιμα τότε το ασυνείδητο αλλάζει όψη και παρουσιάζεται με καινούργια συμβολική μορφή που αντιπροσωπεύει τον βαθύ πυρήνα της ψυχής (Εαυτό). Αυτός ο πυρήνας προσωποποιείται στα όνειρα της γυναίκας από ένα ανώτερο θηλυκό πρόσωπο (ιέρεια, μάγισσα, θεά της φύσης ή του έρωτα, μητέρα - γη). Στην περίπτωση του άνδρα θα εκδηλωθεί με τη μορφή ενός ιεροφάντη, μυσταγωγού, ή τη μορφή ενός γέρου-σοφού, με το πνεύμα της φύσης κ.α.