Μια στυφή φέτα από το παρόν μου

Γύρω μου καρέκλες, με ψυχή θα έλεγα.

Καθεμία και μια ιστορία.

Ακούω, αφουγκράζομαι τι λένε.

Εικόνες, συναισθήματα,

επικριτικές αναλαμπές στη σκέψη μου.

 Θυμίζουν δικές μου πτυχές.

Σελίδες από την δική μου ιστορία.

Πέφτουν στο πάτωμα ερωτήσεις από αυτούς

που ξέρουν να πυροδοτούν εσωτερικές συγκρούσεις.

Ψάρεμα σε θολά νερά.

Κι εμείς σπάμε τους καθρέφτες γύρω μας,

τα μάτια των άλλων,

τα είδωλά μας σ’ αυτά.

Κι οι άλλοι τόσο ίδιοι

και συνάμα διαφορετικοί μ’ εμάς!

Άλλη μια συνάντηση.

Μια ιστορία ακόμη.

Πένθος που δεν ολοκληρώθηκε,

οργή που δεν εκφράστηκε,

αλήθειες που δεν ομολογήσαμε ούτε στον εαυτό μας.

Οι καρέκλες ιδρώνουν, αισθάνονται άβολα.

Ξεθωριασμένα καπέλα στριμώχνονται

ανάμεσα σε γόνατα που τα συμπιέζουν

πλημμυρισμένα από ενοχή.

Οι δείκτες του ρολογιού αρνούνται να προχωρήσουν.

Επάνω τους σκοντάφτει η άρνησή μας

για να ανοίξουμε το σεντούκι των ενοχών μας.

Ενοχές για την ενοχή μας

να αποδώσουμε το μερίδιο των ευθυνών

που ανήκει στους άλλους.

Πυροβολούσαμε για καιρό το εγώ μας,

αυτό που ενοχλούσε το βόλεμα των άλλων.

Τώρα δίπλα μας στις καρέκλες, ομοιοπαθείς – τρύπιοι

απ’ τους συμβιβασμούς τους.

Ζωντανοί – νεκροί

αφουγκραζόμαστε τον διπλανό μας

 να νιώσουμε το είναι μας.

Τι κρίμα, τόσες ακυρωμένες υπάρξεις μαζί.

Το πάτωμα στο κέντρο του κύκλου

που σχηματίζουν οι καρέκλες

φαντάζει το τέλειο κενό.

Μαγνητίζει το βλέμμα

που μασουλάει αδηφάγα το κενό.

Σκέψεις κι ενοχές παίζουν αγώνα φιλικό πόλο

σε μια πισίνα ασυνείδητης τρικυμίας.

Κι εμείς φιλοθεάμον κοινό.

Ζητωκραυγάζουμε τους πόθους,

τις ενοχές, τους φόβους μας.

Η ζωή είναι σχέσεις,

διαθλάσεις εσωτερικών ανομολόγητων ζυμώσεων.

Κλείνει η πόρτα μιας ακόμη συνεδρίας πίσω μας.

Ντυνόμαστε το πανωφόρι του ατομισμού.

Πόσο ταιριάζει με το φρεσκοσιδερωμένο

μα τόσο κενό χαμόγελο της καθημερινότητας!

Σε μια εβδομάδα πάλι ραντεβού,

αντιμέτωποι με τους φόβους και τα τραύματά μας

που ρέουν σαν φτηνό μακιγιάζ

από το πρόσωπο των άλλων.

Σε μια εβδομάδα πάλι κλείνω το μάτι

στο παρελθόν μου, μασουλώντας

μια στυφή φέτα από το παρόν μου.

Μαύρος Κρίνος, Ατραποί ποιητικής αποθεραπείας 4/4/2012