Θαυμάστε τώρα πια τα φυλλοβόλα δένδρα . . . . .

Σαν θαμπωμένη λάμπα φλερτάρει με φθινοπωρινές φυλλωσιές η νοσταλγία για μια καλοκαιριάτικη νιότη, που χάθηκε ξαφνικά σ’ ένα απόγευμα.  Τότε που απρόσμενες βαριές ευθύνες μάραναν τις τελευταίες νότες παιδικότητας.

Θαμπή η λάμπα κι ας πρέπει να φωτίζει, μπερδεμένα και τα συναισθήματα, αυτό είναι να ‘σαι μεγάλος . . . ; βλακεία είναι η ευθύνη, ή μάλλον τραγική σ’ έναν κόσμο που δεν χρειάζονταν άλλον έναν υποψήφιο νεκρό, να σέρνει τη ματαιόδοξη σκιά του σ’ έναν  επίπλαστο καθωσπρεπισμό.

Θαυμάστε τώρα πια τα φυλλοβόλα δένδρα, καθώς η νιότη τους τα πρόδωσε για άλλη μια φορά.  Μα δες το χειμωνιάτικο σπουργίτη της ψυχής μας μοιάζει τ’ αειθαλή να προτιμά.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές