Ο μίτος της Αριάδνης . . . .

Το στήθος μου μια προκυμαία φιλόστοργη

κι οι πόθοι λιμνάζουν σαν φλογισμένα καράβια

που ψελλίζουν τ’ άρρητο όνομα σου.

b a

Και τα μαλλιά σου κλημάτινη[1] σκάλα

που αερίζεται στο φως ασημένιου φεγγαριού.

Εκεί που μια γαλάζια αράχνη

υφαίνει τον ιστό της ζητώντας αξιοπρέπεια.

b a

Ο μίτος της Αριάδνης, αίνιγμα για λύση

το χαμόγελο σου φτυαρίζει, ανακατεύει

πρώιμες προσδοκίες

στο σακίδιο των έναστρων ονείρων μου.

b a

Κι η αγάπη σου κληρίον[2]

ζουμερή φέτα από έναστρο αυγουστιάτικο ουρανό

Κληρούχος[3] κι εγώ μιας αναπάντεχης ευτυχίας

που σαν ρόδι έσπασε και σκόρπισε παντού

απογόνους – στιγμές ευτυχίας.

b a

Μονόπεπλη[4] κορασίδα σε κοινή θέα

η ερωτική μου ενόρμηση για το ιδεώδες

ξεστράτισε στ’ ακρογιάλια του σώματος.

b a

Το κοίταγμά σου

στα φυλλοκάρδια Της καρδιάς μου

κλῃδόνισμα[5] μαγικών στιγμών

που έπονται αναπάντεχα

σαν να τις περίμενες από πάντα

αποσβολωμένος τα πυρωμένα μεσημέρια.

---

[1] Φτιαγμένη από κλαδάκια, κληματσίδες κλήματος – αμπελιού (αρχ).

[2] Μικρή μερίδα (αρχ).

[3] Αυτός που του παραχωρήθηκε, μικρή μερίδα – κλήρος (αρχ).

[4] Γυμνή (αρχ)

[5] Οιωνός, σημάδι. Από το κληδών (αρχ).

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 2/6/11