Χιονισμένη μπαλάντα

Στο χιονισμένο τοπίο της καρδιάς μου,

εκεί που αχνές μοναχικές νιφάδες

τρεμόπαιζαν στο φως

ενός θλιμμένου φεγγαριού που θρηνούσε

πάνω από το γυάλινο φέρετρο με την όμορφη πριγκίπισσα

ξεπρόβαλε μια λευκή μελωδική σιλουέτα.

Ένα πιάνο λευκό και λεπτεπίλεπτο,

σαν την αγνή ελπίδα για αληθινή αγάπη.

Μια όμορφη κοπέλα, νεράιδα θαρρώ

κεντάει με τα ακροδάχτυλα της

λόγια αγάπης στα πλήκτρα.

Τα πλήκτρα, οι κτύποι της καρδιάς μου

και η νεράιδα μου εσύ.

Η προσευχή του πετρωμένου αγγέλου της ελπίδας

ακούστηκε στο ροδαλό σύννεφο του έρωτα.

Η χιονισμένη αράχνη,

μνήμη της Φαλλικής μητέρας

έφυγε τρομαγμένη και κρύφτηκε

πίσω από την πέτρα της λήθης.   

Τα μάτια της πριγκίπισσας

ξαφνικά άνοιξαν.

Το γυάλινο φέρετρο μεμιάς

άνοιξε κι αυτό.

Η κοπέλα σηκώθηκε και με κοίταξε.

Η κοπέλα είσαι εσύ.

Ζωντάνεψε η ελπίδα μου για την ιδανική γυναίκα.

Το γυάλινο φέρετρο είναι η καρδιά μου.

Άνοιξε απρόσμενα

στην μελωδία των κτύπων της καρδιάς σου. 

Το χιόνι πύκνωσε.

Αφράτες νιφάδες και ροδοπέταλα

πέφτουν από τον ουρανό.

Μικρές μελωδικές φωνούλες σιγοτραγουδούν

το τραγούδι της αγάπης μας.

Είναι τ’ αστεράκια που γλυκοκελαηδούν

την χιονισμένη μπαλάντα των ψυχών που ξέρουν

ν’ αγαπούν και ν’ αγαπιούνται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 14/2/13