Νούφαρα δίχως ρίζες ξεπροβάλλουν . . . .

Σε θολά νερά ανυπαρξίας, νούφαρα δίχως ρίζες ξεπροβάλλουν, έτσι και οι αγνοί της γης δίνουν αξία, χωρίς ποτέ να υπερβάλλουν.   Δροσερά νερά μας δελεάζουν, βρώμικα είναι μείνε μακριά τους.  Άσε τους χαζούς να σε χλευάζουν, σύντομα οι απογοητεύσεις. 

Φύλλα πλατιά σαν αγκαλιά χορεύουν σε θολά νερά, μέρα που μόλις ξεκινά, διαβάτης που σε προσπερνά, είναι η ελπίδα μας γλυκιά για μια καινούργια αγάπη.  Μόνο που τώρα, η ζωή θα τιτιβίζει το πρωί, νωρίς μες’ το κρεβάτι.

Φεύγει ο χειμώνας της καρδιάς μας, μέλισσες ανέμελα φλερτάρουν, νούφαρα αγνότητας μας δείχνουν πως την ψυχή μας δεν θα μας την πάρουν.   Μέσα στο λευκό, νεκρό τοπίο, πράσινο κλαράκι τιτιβίζει, κάποιο παιδικό αστείο.  

Κίβδηλε Παλιάτσε του θανάτου, συ ζωή δεν θα μας δώσεις, σαν χιονάνθρωπος που είσαι, σύντομα αυτοστιγμή θα λειώσεις.   Μέσα από το πένθος η ελπίδα, στα θολά νερά νούφαρα είδα.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές