Το καλειδοσκόπιο των παραισθήσεων

Νοσταλγώ ολόψυχα

το κενό της άδειας μου ψυχής.

Αυτό που γέμιζε

από το καλειδοσκόπιο των παραισθήσεων

και γίνονταν στίχοι, πίνακες, χορός.

Τώρα πια, όλα επίπεδα,

χωρίς το μανικό έρωτα της τρέλας

προσπαθώ πάλι να πιω από το ποτήρι

του μεθυσιού της αλλοπρόσαλλης τέχνης.

Δίχως ψυχωσικά οράματα,

χωρίς δαιδαλώδεις ζωγραφιές,

μήτε ξέφρενο ερωτικό χορό

γητευτή των πιο ξέφρενων φαντασιώσεων

μετράω την ανικανότητά μου να πιάσω το άπιαστο.

Μου λείπουν τα κομμάτια μου που αυτονομήθηκαν,

οι φωνές που στοίχειωναν το μυαλό μου.

Τόσες ψυχές μέσα μου αλέσθηκαν

από απρόσωπες μυλόπετρες κι έγινα όπως οι άλλοι.

Βρέθηκα στο μεταίχμιο και είδα τον κόσμο,

όπως είναι: πολύπλοκο και τρελό.

Τώρα πια, ήρεμος, άλλος άνθρωπος,

συνηθισμένος, απλώς νοσταλγώ

το δίπολο μανίας κι απραξίας. 

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 13/7/2014