Αταίριαστοι έρωτες

Πήλινες γλάστρες με θλιμμένα λουλούδια

Φυτά σ’ αιχμαλωσία φλερτάρουν μ’ απελεύθερα πουλιά

που ράμφισαν τις αλυσίδες τους με πέτρινο κέρμα.

Ο ήλιος σιγογνέφει πίσω από μουντζουρωμένα σύννεφα.

Μην μου σκιάζεις τα μαρούλια.

Μαραίνονται και θα μείνουν πίσω στη Scala Natura[1].

Ο ήλιος σαν πεντάχρονο αγόρι

παίζει κρυφτούλι με τη σκιά του.

Εμπόδιο μια αγέλαστη πέτρα.

Φυλάκισε τη σκιά του ήλιου

στη δική της σκιά – στην αμετροέπειά της.

Και μια συκιά λύγισε από το βάρος του ήλιου

Κούρνιασε στη σκιά της

και τα φύλλα των κλαδιών της φίλησαν τη βρεγμένη γη

από την προχτεσινή νεροποντή. 

Άσπρα ανθάκια ξεπροβάλλουν από σκουριασμένα σίδερα.

Φιλούν το φως του ήλιου, το πάλλευκο αυτό περιστέρι θαλπωρής.

Αρνούνται το μαρασμό,

αυτόν που βιώνουμε σε γκρίζες σιδερένιες πολιτείες

μακριά από έναν ελεήμονα ήλιο αποδοχής. 

Σκουριασμένα τραίνα,

στοιβαγμένα σ’ αδιέξοδες γραμμές

γλυκοκοιτάζουν τις νεόκοπες παπαρούνες

Είναι τόσο μακριά,

μα ο πόθος γι’ αυτές τόσο κοντά.

Πώς να ταιριάξει σίδερο με λουλούδι;

Ήρθε πάλι ο χειμώνας

Τα κούτσουρα στο τζάκι φλερτάρουν με τις φλόγες.

Κακό δικό τους γιατί καίγονται.

Οι στάχτες μαρτυρούν το σφάλμα τους

και ο καπνός η τελευταία τους αντίδραση.

Έτσι είναι ο αταίριαστος έρωτας

κι ας είναι όλο φλόγα – αυτοαναλώνεται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 17/6/11

---

[1] Είναι η εξελικτική κλίμακα των ειδών. Βλ. Αριστοτέλης.