Σαν το κουτσό που παίζανε παιδιά, μα τώρα μεγαλώσαν

Στο στιλπνό πλακόστρωτο της παλιάς γειτονιάς

σημάδια κιμωλίας χάραξαν μνήμες

από το κουτσό που παίζαμε σαν παιδιά

τότε που πίσω από τις μισόκλειστες γρίλιες

λουλακί παραθυρόφυλλων

ακούγονταν το σσσσς . . . . κάποιου ανάποδου ηλικιωμένου γείτονα

τα νωχελικά μεσημέρια του καλοκαιριού,

τότε που κλείνουν τα σχολεία και βρίσκουν το μπελά τους οι γείτονες.

Τώρα μια χαρωπή παρέα νεαρών

καθώς σουρουπώνει υποδέχεται το βραδινό αεράκι

Τσιμπώντας τις χορδές του τσέλου, κεντώντας με γυρίσματα της φωνής

την υποψία μιας τζαζ μελωδίας

με το ναζιάρικο ήχο της Γαλλικής προφοράς

μιας νεόφερτης από το Παρίσι φοιτήτριας

που φλερτάρει στο δασάκι του Κολωνού.

Ρυθμικά κροταλίζουν τα τακούνια των μουσικών

φλερτάροντας με τη μελωδική φωνή της τραγουδίστριας

καθώς ο έρωτας

φορώντας χακί φθαρμένο κασκέτο ανεμελιάς

κάθεται σταυροπόδι και γρατσουνάει

μια παιδική κιθαρίτσα με σπασμένες βουβές χορδές

ανομολόγητους έρωτες της νιότης.

Η γλυκόπνοη τραγουδίστρια με ακκισμούς των ποδιών της

κλωτσάει κάτω από την φαρδιά μποέμικη φούστα της

με τα κεντημένα από τσίγκινα στρας όνειρά της τις αναστολές της

και ξορκίζει με ρυθμικά παλαμάκια τον έρωτα ως συνήθεια

Ο μικρός έρωτας μας κοροϊδεύει

κάνοντας ντουντούκα τις παλάμες του.

Συνοδεύει με ήχο – μίμηση κορνέτας

τη ντροπαλο-ανασταλτική μελωδία

Εσύ κι εγώ, όπως παιδιά συνηθίζαμε

προσεγγίζουμε τις μοναξιές μας

στα βήματα ενός λησμονημένου παιχνιδιού,

σαν το κουτσό που παίζανε παιδιά, μα τώρα μεγαλώσαν.

Μαύρος Κρίνος, Παλιά Γειτονιά σαν μνήμη σε μισάνοικτο όστρακο 5/6/11