Σε κρυφές σπηλιές κυνηγάμε τα όνειρά μας . . . .

Παραλία ερημική, καλοκαιριάτικου ανέμελου μεσημεριού η νιότη κι ας την πήρε το κύμα.  Κάθε στιγμή μοναδική, λαμπύρισμα του ήλιου σε σφυρήλατη, σμαραγδένια θάλασσα.  Σκιερά βράχια δροσίζουν τα καυτά μεσημέρια μας, δροσερά και τα χαμόγελα των οικείων μας, πιο φωτεινά από ποτέ.

Σε κρυφές σπηλιές κυνηγάμε τα όνειρά μας, σπηλιές και βότσαλα, που τα φιλά το λάγνο κύμα.  Ο ήλιος ακίνητος παγώνει τη στιγμή.  Νιώθεις σαν καρτ-ποστάλ λησμονημένου ταξιδιού, που ψαχουλεύεις μια βροχερή ημέρα.

Η άμμος καυτή, σαν νεανικός πόθος για ζωή και έρωτα.  Τα νερά διάφανα, καθαρά σαν σκέψη νιού και καρδιά κόρης.  Η γκρίζα πόλη της σκοτούρας μακριά, ζηλεύει τη μέρα μας.  Νοσταλγικά χαζεύουν οι μεγάλοι, την παιδικότητα που σαν ψαράκι ξεγλύστρισε από τις χούφτες τους. 

Μάταια, νωχελικά σημαδεύουμε την θάλασσα με πλατιά βότσαλα, καλλιτεχνώντας κυκλάκια ομόκεντρα, μιμούμενοι τον δημιουργό.  Βαρύς ο ήλιος, χωρίς ανοιξιάτικη πνοή σε ένα Καλοκαίρι που θα τελειώσει. 

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές