Εκεί στο βάθος καρτερεί . . . .

Σαν κόκκινο τραμ η ζωή μας κυλά σε κίβδηλες ράγες, σταθμός πουθενά κι η μέρα πονά, χωρίς γυρισμό διαβάτης του χτες, η σκέψη μετρά τις πληγές μας.

Παντού πρωϊνή καταχνιά, το κόκκινο τραμ ξεπροβάλει, τοπίο του χτες, μια πλάνη σαν θες παντού μας γελά κι υπερβάλει.  Το καμπανάκι ηχεί, το ρολόι θρηνεί τις ανείπωτες σκέψεις.  Οι διαβάτες περνούν κι η βροχή σιωπηλή σε τρυπά σαν σαΐτα τρελού που αλήθειες ζητά σε παράφορες σκέψεις.

Μη βιαστείς ν’ ανέβεις στης απάτης το τραμ που σε πάει, σ’ έναν κόσμο μουντό μ’ ένα σαδιστή θεό που σε δεν σ’ αγαπάει.   Μη βιαστείς να χαρείς, πριν προλάβεις, θα φτάσεις, σ’ ένα κόσμο φθοράς, ρουτίνας και κακομοιριάς, μην ξεχάσεις.

Άσε το τραμ να χαθεί, να περάσει να βγει απ’ της πόλης την άκρη, ακολούθα μπορείς το φως της αυγής, μην ξεχάσεις. Εκεί στο βάθος καρτερεί μια όμορφη μικρή στιγμή και η ευτυχία δα είναι εκεί, το τραμ αν προσπεράσεις.  

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές