Σαν φύλλα σε ψηλά δένδρα . . . . .

Σαν φύλλα σε ψηλά δένδρα,

όνειρα που δεν άγγιξες ποτέ, μόνο θωρούσες

την απίστευτη ομορφιά τους, κάτω από ένα ζεστό ήλιο

που δεν ζέστανε ποτέ την παγωμένη σου καρδιά.

Τα θωρείς και αναμένεις, να πέσουν σαν ώριμα φρούτα.

Μα να, πέσανε χάμω πια, μαραμένα, ξερά.

Φθινόπωρο βλέπεις. Μα δεν αξίζουν τίποτε πια.

Πέρασε η Άνοιξη, πέρασε κι η νιότη μας. 

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές