Ρεκβιέμ στο φως του φεγγαριού

Ξυπόλυτη

στο μονοπάτι που έστρωσε για σένα το φεγγάρι

πορεύεσαι σε περιπέτεια νυχτερινή.

Μόλις προσπέρασες το τροχόσπιτο της τσιγγάνας

με το διαπεραστικό βλέμμα,

αυτής που σου είπε

πως μοίρα σου είναι το χάδι του φεγγαριού

για να γνωρίσεις τον ήλιο.

Ακούς τη φωνή μου να σε καλεί

πίσω από τα μαβιά σύννεφα:

«Σε περιμένω, θρόνο σου ετοίμασα»

Φτάνεις σε ξέφωτο.

Ανεβαίνεις σ’ ένα σωρό από κρύες πέτρες.

Σίγουρη όσο ποτέ, έτοιμη από πάντα.

Οι αναστολές σαν πέπλα λευκά γλιστρούν στην βραδινή ομίχλη.

Κι εσύ για μένα έκθετη όσο ποτέ

Με τα χέρια γαντζωμένα στον δίσκο του φεγγαριού.

Κι αυτό πάνω σου μοιάζει

με αμαρτωλό φωτοστέφανο εξιλέωσης.

Τα πρέπει που τύλιξαν τη ψυχή σου

σκισμένα σε λωρίδες

σαν άσπρα περιστέρια πεσμένα

σε άλικες πιτσιλιές οδύνης.

Φωνές, γέλια, μουρμουρητά γύρω σου

σαν νυχτερινά αρπακτικά

ανάμεσα στις φυλλωσιές δάσους σκοτεινού

γύρω από το φως μιας ψυχής που δεν έπαψε

να ποθεί τα άκρα για να νιώσει το χάδι της ύπαρξης.

Αιώρηση, ηλεκτρισμός,

ευχαριστώ ψελλίζεις με διεσταλμένες τις κόρες

καθώς στροβιλίζεσαι

μεταξύ του εδώ και του πουθενά.

Μόνη άγκυρα στον κόσμο μας

η σάρκα με τις οδύνες και τις ηδονές.

Σ’ απαγκιστρώνει από τα’ αστέρια που ανήκεις.

Η βροχή, μια αναπάντεχη καταιγίδα

μαστιγώνει το αλαβάστρινο δέρμα σου

και τιθασεύει την τρικυμία της καρδιάς σου.

Ειρωνικές φωνές, χλευασμός, γελάκια

από σάπια μανιτάρια που ζηλεύουν το ανάστημα σου

που άγγιξε της χορδές του φεγγαριού.

Μελωδία νυχτερινή γλυκολαλεί

στα μάτια που θέλουν ν’ ακούσουν.

Μοιάζεις να πετάς

Ο παγερός αέρα της νύχτας μαστιγώνει το πρόσωπό σου.

Η ανάσα σου κομμένη κι ένας κεραυνός ηλεκτρίζει το κορμί σου.

Χαρταετός μοιάζεις σε νυχτερινή καταιγίδα.

Εγώ σε βαστώ γερά και αντέχεις τους κλυδωνισμούς του φόβου.

Μας δένει μια πρωτόγνωρη εμπιστοσύνη.

Τ’ αστέρια σε θρέφουν με το μητρικό τους γάλα.

Η θύελλα ταράζει το είναι σου

μα εσύ θωρείς ακέρια καρτερικά.

Παγωμένο νερό από τα βάθη του γαλαξία

τεντώνει το δέρμα σου

και τ’ αλάβαστρο μελανιάζει.

Μαύρα πουλιά πλαταγίζουν τα φτερά τους

στα κομμάτια σου.

Χάνεσαι, σκορπάς και ανασυντίθεσαι.

Πάλι, ξανά και ξανά, αέναη αναδημιουργία

Στην κόψη του φεγγαριού.

Ραμφίσματα στις σάρκες

Ηλεκτρίζουν το μυαλό σου

Οι τελευταίες σταγόνες της βροχής

προμηνύουν το τέλος της δοκιμασίας

Χείμαρρος χρωμάτων από μέσα σου

φωτίζει τη νύχτα

κι ο ήλιος που τόσο λαχταρούσες

ξεπρόβαλε για να σε θεραπεύσει στοργικά

από τα σημάδια της νυχτερινής αγωνίας

για την αγάπη που ξέρει ν’ αντιστέκεται.

Μαύρος Κρίνος, Ερωτικό κλῃδόνισμα (οιωνός) 1/3/12