Χλωμή σελήνη σε ζηλεύω . . . .

Κορμιά ψαλιδισμένα τα όνειρα αυτών που πίστεψαν στην πλάνη για έναν κόσμο όμορφο, χωρίς αγάπη, παρά μόνο για μας τους ίδιους.  Στεγνό από ανθρώπινη φροντίδα. 

Η πόλη, σαν την είδα-σιγοκοιμάται κι οι νεκροί νομίζουνε πως ζούνε.  Καριέρα, οικογένεια, λεφτά λερώνουν της ζωής τα μυστικά, για μια γυναίκα που δεν σ’ αγαπάει, για τον αφέντη που τα λεφτά του πίσω σου ζητάει.   

Η πόλη πια ζωντανό νεκροταφείο, σφαγείο των ονείρων για αγάπη και μοιάζεις πια σε ένα φορείο με ένα άδειο βλέμμα να χλευάζεις την ανούσια αυτή απάτη.

Τρυπούν λεπίδες τα κορμιά μας, κρεμούν νωρίς της ζωής τον αποστάτη, γελά μαζί μας μια κουκουβάγια που φέρνει το φεγγάρι για προστάτη.  Χλωμή σελήνη σε ζηλεύω, μας βλέπεις όλους από ‘πάνου.  Τώρα πιά που ξαποστένω, νιώθω τη μυρωδιά θανάτου . . . .

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές