Άδεια κουτιά

Άδεια κουτιά, ο ένας δίπλα στον άλλον, οι γύρω μας.  Κόκκινοι φανταχτεροί λονδρέζικοι θάλαμοι τηλεφώνου, χωρίς ανθρώπους μέσα. Γύρω τσιμεντένιο άδειο τοπίο, στην άκρη μια πινελιά παράδοσης.

Πίσω τους είναι ο δρόμος για το ταξίδι.  Λόγια, χωρίς λέξεις, φωνές που δεν άκουσε κανείς ποτέ.  Δεν ακούς όταν μιλάς με την θεσπέσια ομορφιά σου στον καθρέφτη.  Θαυμάζεις τη σκιά στο γυαλί. 

Φεύγοντας θα την πάρεις μαζί σου, μην κρύβεσαι στον καθωσπρεπισμό σου, οι θάλαμοι είναι άδειοι, ελεύθεροι-δεν φιλοξενούν πια ψεύτες, δειλούς πίσω από την ανωνυμίας τους κρυμμένους.  Τα χλωμά ανθρωπάκια με τις κιτρινισμένες καμπαρντίνες χάθηκαν.  Τα έπνιξε η ξαφνική βροχή . . .  

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές