Μέσα είναι η γιορτή και έχει αρχίσει . . . .

Βαριά τα σκαλοπάτια της ανείπωτης θλίψης, μιας ζωής άδειας χωρίς στοργή, δίχως ένα ζεστό οικείο άγγιγμα.  Σαν πέτρινος παγερός πύργος, σχεδόν στοιχειωμένος από ψευτιά και συγκατάβαση ο κόσμος πια.  Βαριές οι σκιές των δένδρων στους πολυκαιρισμένους ετοιμόρροπους τοίχους, θέλουν να δώσουν ζωή σε μια χάρτινη ευτυχία.

b a

Ψύχρα διαπερνά τα δίχως πνοή κορμιά που ανεβαίνουν τα σκαλιά, τα πέτρινα και γλιστερά σαν κόλακες ματαιόδοξων παλιάτσων σε μια γιορτή που ήδη τέλειωσε, μα κανείς δεν το ξέρει.

b a

Μαραμένα λουλούδια στη γωνιά χαιρετούν το θλιμμένο καραβάνι που πλησιάζει τη μισάνοιχτη πόρτα στην κεφαλή της σκάλας.  Άνθη της ματαιοδοξίας, μην κλαίτε μη μαραίνεστε, μέσα είναι η γιορτή και έχει αρχίσει . . . .

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές