Σαν μούσα ατάλαντου ποιητή . . . .

Σαν μούσα ατάλαντου ποιητή, μα με ευαίσθητη ψύχη, καρδιά μου θα σε έχω.  Σε έναν κόσμο βλοσυρό, ψεύτη, χαζό και γλαφυρό σπουδαίος να κατέχω.  Κάνε το παραπονό μου τέχνη και την θλίψη μου γόνιμη βροχή.  Μικρό αθώο μυστικό για φανερώσου να σε δω στα μάτια των παιδιών μας, γιατί έχω γεράσει μοναχός, ανόητος και γραφικός, τυφλός και αλαζόνας.

b a

Κόρη εσύ παραμυθιού μάθε πως πρίγκιπα σαν φιλήσες,

βάτραχός ευθύς θα γίνει, γιατί η ζωή είναι ανάποδη και τίποτε δε δίνει.

Σπασμένη βιόλα η ζωή, δίχως τόνο και πνοή μια χειμωνιάτικη ημέρα.

Βαριά τα βήματα ξάνα, χωρίς ελπίδα γηρατειά, πάει κι αυτή η μέρα. 

b a

Από την άλλη ο αναγνώστης, αντιμέτωπος μ’ αυτούς τους ήρωες που κεντήθηκαν σε μονότονα βράδια στην οθόνη ενός υπολογιστή ή μερικές φορές σε ιδρωμένα χαρτάκια μ’ ένα ξεψυχισμένο μολύβι σε μοναχικά καφέ περιμένοντας κάποια αργοπορημένη υπόσχεση.

b a

Μην βιαστείς διαβάτη να κρίνεις, άκου αυτά που δεν μπορείς, ξέχνα το λάθος της στιγμής.  Στάσου.  Ακούς τα λόγια ενός τρελού, γέρου και μοναχικού, που κι εσύ κάποτε θα γίνεις.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές