Σκιές νωχελικών ποδηλάτων στην
πλατεία, αναμνήσεις μιας γλυκιάς νιότης
που δεν τιθάσεψε κανείς ποτέ, γιατί το μεγαλείο της
μοναχικής πνοής είναι η ελευθερία.
b
a
Άνθρωποι
γύρω μας απόμακροι και ξένοι, χωρίς να ξεθωριάζουν την ζωή μας με ρουτίνα. Βυθισμένοι στις έγνοιές τους, ένας σκληρός
ήλιος τους ρίχνει σε λήθαργο, σαν αυτόν της βαριάς σιδερένιας σκιάς των
ποδηλάτων-ξέχωρα και συνάμα όλα μαζί-πρόσωπα και μπουλούκι.
b
a
Άδεια
θαμπά παράθυρα σεργιανίζουν στην βουερή πλατεία, άδειες καρδιές και θύμισες
στοιχειώνουνε τις παιγνιδιάρικες φυλλωσιές των δένδρων, σιγομουρμουρίζοντας
ψευδαισθήσεις συντροφικότητας.
b
a
Φύγαν τα
ποδήλατα κουδουνίζοντας χαρούμενα, έτσι χωρίς λόγο, σαν βλάκας που περνιέται για
ξύπνιος. Τα παγκάκια και οι καρέκλες καληνύχτισαν
τους συντρόφους που τ’ απαρνήθηκαν. Οι
δείκτες του ρολογιού φλέρταραν με την αμίλητη μοναξιά, που τάραξε το δικό σου καλωσόρισμα
. . .
Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου