Γνώριμος των παιδικών μας χρόνων.

Καθρέφτισμα σε θολωμένα τζάμια, χειμωνιάτικου πρωϊνού η ανάμνηση της παιδικής μας αφέλειας, φυλακισμένης πια σε λωρίδες σκυροδέρματος και χάλυβα, σαν τις ψυχές των διπλανών μας. 

b a

Η πίστη σ’ Αυτόν που μας ακούει, γνώριμο των παιδικών μας χρόνων κι αυτή δεμένη στο σκυρόδερμα μαζί με τις φωνές των παιδιών που μας καλούν μέσα από τις γρίλιες της μοναξιάς που σιγοβράζει στο πολύβουο μπουλούκι των ηλιθίων.

b a

Ας είναι όμως θολωμένα τα τζάμια μιας πρόστυχα κοιμωμένης συνείδησης, ο παιδικός μας φίλος που φιλομέτρησε τα παιδικά μας όνειρα που φυλακίσανε τα χαλύβδινα κλουβιά, μας σιγογνέφει ντροπαλά μέσα από τα παραθύρια μιας λησμονημένης εκκλησιάς στα βήματα μας το πρωϊ για τη δουλειά. 

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές