Κτερίσματα μιας μάταιης ζωής . . .

Υποσχέσεις που δόθηκαν πρόχειρα, χαμόγελα φιλαρέσκειας μπροστά στον άδειο καθρέφτη – σαν πρόβα καινούργιου ακριβοπληρωμένου ρούχου που σύντομα θα λεκιάσει, λόγια σαν πολύχρωμα μπαλόνια που πέταξαν μακριά.

Κτερίσματα μιας μάταιης ζωής που τότε έμοιαζε αληθινή, μα τώρα που την κοιτάς από ψηλά -από μέσα σου, φαντάζει θαμμένη στην συγκαταβατική απόρριψη των χαμογελαστών κολάκων που στεφάνωναν κάποτε τα γιορτινά τραπέζια σου.

Κάποτε ανυπόμονος αρχαιολόγος θα τα βρει στον τάφο αυτό του πλανήτη

και θα θαυμάσει την αμετροέπεια και την ανοησία των κέρινων ομοιωμάτων που μας περιβάλλουν κάτω από έναν καυτό ήλιο που μας σιγολιώνει.

Μαύρος Κρίνος, Τέσσερις εποχές